Glas zoekt van nature de zachtheid op; het buigt, vloeit en vormt zich makkelijk tot ronde vormen. In mijn werk ga ik daar juist tegenin. Ik wil het natuurlijke gedrag van het materiaal uitdagen door scherpe hoeken, spanning en structuur toe te voegen op plekken waar het glas normaal gesproken vloeiend wil zijn. Hierdoor ontstaat er een soort weerstand in het object, alsof de beweging van het vloeibare glas plotseling is stilgezet.

Architectuur is hierbij mijn grootste inspiratiebron. Ik kijk veel naar gebouwen en de omgeving om me heen en vertaal de lijnen, ritmes en kruispunten die ik daar zie naar driedimensionale glasvormen. Dat doe ik niet heel letterlijk, maar op gevoel. Het zorgt voor strakke randen en composities die doen denken aan architectuur, zonder het direct na te maken.